مانی کوچولو طوفان زده می شه

جونم برات بگه که سه شنبه هفته قبل که 13 خرداد بود رفتیم برا چکاپ 7 ماهگیت. صرف نظر از اینکه دکتر چی گفت و ما چی شنیدیم وقتی خواستیم برگردیم آژانسها ماشین نداشتند به خاطر همین مامانی بغلت کرد و اومد پایین تا سر خیابون دربست بگیره که طوفان شروع شد و هیچ ماشینی هم نگه نمی داشت ام این وسط یه خانم که اون هم نی نیشو آورده بود پیش دکتر و ما اونجا دیدیمش مبت کرد ما را سوار کرد و تا دم در خونه رسوند.

اون شب اخبار اعلام کد که سرعت طوفان 120 کیلومتر بر ساعت بوده و توی تهران 5 نفر کشته و 44 نفر زخمی شدند. خلاصه اینکه خدا به ما رحم کرد و ما هم خیلی دعا گوی اون خانوم مهربون شدیم.

و امممممماااااااا...

سه روز بعد روز جمعه با بابایی بساط پیک نیکو جمع کردیمو رفتیم پارک پردیسان. هوا خیلی خوب بود. بابایی ماشینو دم در ورودی پارک کرد تا موقع برگشت تو ترافیک پارکینگ گیر نکنیم. رفتیم یه جا پیدا کردیم و بساط و پهن کردیم. چند دقیقه بیشتر نگذشته بود که طوفان شدیدی شروع شد. همه آدمای توی پارک وسایلشونو جمع کردنو پریدن تو ماشیناشون اما ما که ماشینمون چند فرسخ ونورتر بود مونده بودیم وسط زمین و هوا. 

بابایی از هولش منو تو رو بغل کرده بود و هی کله تو را فشار می داد مبادا که طوفان ببردت. به بابایی می گفتم بره ماشینو بیاره اما می گفت جرات نمی کنم شما ها را تنها وسط طوفان بگذارم و برم. به خاطر همین هم  وسایلو مچاله کرد و به همره کالسکه و حصیر می کشید تا ببریم. من هم تو را زیر پتو پیچیده بودم و محکم تو بغلم گرفته بودم تا آشغالا و شاخه های شکسته درخت که تو هوا معلق بود بهت نخوره و گرد و خاک تو چشم و بینیت نره. اما تو ترسیده بودی و یکسره گریه می کردی.

طوفان خیلی شدید بود و ما که در جت مخالفش حرکت می کردیم نمی تونستیم بریم جلو و گرد و غبار و آشغال هم چشمامونو کور کرده بود . این وسط یه خانمو آقای میانسال که انگار فرشته هایی بودند که به ما نازل شدند اومدن کمک. کالسکه و حصیر و بقیه وسایلو از بابایی گرفتن و کشوندن تو چمنا. حصیر و انداختن رو کالکه و من و تو را زیرش پناه دادن و خودشون تو مسیر طوفان کنار کالسکه نشستن و کالسکه و حصیر و گرفته بودند تا نیفته رو سر ما. منم اون زیر سعی می کردم به تو شیر بدم تا آروم بشی اما نمی خوردی و همچنان گریه می کردی. به خصوص که بارون شدیدی هم شروع شده بود و شرق و شروق می خورد رو حصیر و تو بیشتر می ترسیدی. بابایی هم که رفته بود ماشینو بیاره مثل موش آب کشیده ز راه رسید و با کمک ان خانوم و آقا وسایلو ریختن صندوق عقب و سوار ماشین شدیم تا طوفان آروم شد و ما به طرف خونه حرکت کردیم. تو هم بعد از یه روز عجیب و متفاوت توی راه خوابت برد