مانی کوچولو مامانی را سرگردون می کنه

ناز پسر شیطونم

امروز با هم رفتیم پارک. هوا خیلی خوب و بهاری بود و پارک هم خیلی حال و هوای عید داشت. خیلی دلم می خواست به بابایی زنگ بزنم بیاد تا سه نفری تو اون فضای قشنگ دور هم باشیم. اما خب این روزا سر بابایی خیلی شلوغه و دوست نداشتم مزاحم کاراش بشم. تو هم که طبق معمول همیشه به محض نشستن توی کالسکه لالا کردی و چون هوا گرم بود جوراباتو درآوردم تا یک کم آفتاب بخوری. کلی از گرمای آفتاب کیف کرده بودی. به خاطر همین هم دلم نیومد برگردم خونه و دو ساعت کنار حوض وسط پارک نشستم که یک ساعت و نیمش را تو توی خواب عمیق بودی.

تو همین فاصله یه دختر خانمی که می گفت دانشجوی عکاسیه و داره برای تکلیف کلاسیش عکاسی می کنه اومد و از من اجازه گرفت که از تو عکس بگیره و من هم اجازه دادم. خلاصه اینکه اگه فردا روز دیدی که عکس بچه گی هات از یه جای بی ربط سردرآورد بدون که قضیه از کجا آب می خوره.

بعد از اون هم یه آقایی که داشت از کنارت رد می شد نگات کرد و با صدای خیلی معمولی گفت:"ماشالله ماشالله خوش به حالت باشه" که یهو تو کوچولوی ترسوی من از صداش از خواب پریدی. طوری که اون آقا هم بنده خدا خودش جا خورد و گفت:"بسم الله الرحمن الرحیم"

توی مسیر برگشت و تا یک ربع بعد از رسیدن به خونه همچنان خواب بودی. بعد که بیدار شدی یه کم بازی کردی و دوباره خوابت گرفت اما نمی خوابیدی. کم کم ناآرومی هات شروع شد و کار بالا گرفت. به هیچ شکلی آروم نمی شدی. نه نشسته، نه خوابیده، نه در حال راه رفتن. نه درست شیر می خوردی. فقط گریه وگریه و گریه.... اونم با صدای بلند. مونده بودم که چت شده 

اولش فکر کردم گشنه ته و شیرم کمه، به خاطر همین از ذخیره شیری که توی فریزر داشتی برداشتم که بهت بدم ، نخوردی

بعدش گفتم شاید پوشکت کثیفه، بازت کردم خشک بودی

گفتم دل درد داری. گریپ میکسچر و آب جوش دادم بهت

گفتم گوش درد داری و..........

خلاصه هر چی به ذهنم رسید انجام دادم اما تو به هیچ شکلی حتی یه لحظه آروم نمی گرفتی. گریه کنون زنگ زدم به مامان جون که ببینم چی به ذهنش می رسه که بهت بدم. مامان جون هم که از صدای گریه تو هول کرده بود ( بعدا خاله گفت که از هول فشارش رفته بالا ) و اولش فکر کرده بود خدای نکرده آب جوشی چیزی روت ریخته گفت ببرش دکتر زود باااااااااااششششششششش

من هم وسط گریه های تو نفهمیدم چطور لباس پوشیدم و دکمه های لباس تو را یکی درمیون بستم تا ببرمت بیمارستان .

در آپارتمانو که باز کردم دیدم بابایی داره از پله ها می یاد بالا. قضیه را بهش گفتم. کیفشو گذاشت تو خونه که باهم بریم بیمارستان. حالا دیگه یه چند دقیقه ای بود که آروم بودی. بابایی تو را بغل کرد و قدم زنان رفتیم. رفتیم و رفتیم و رفتیم و تو آروم شده بودی و دور و برو دید می زدی و هرازگاهی با نگاه مظلومانه و چشمایی که از گریه قرمز شده بود یه لبخند تحویل من می دادی. 

رسیدیم به بیمارستانو تو همچنان آروم بودی. بابایی گفت چند دقیقه بشینیم شاید برگردیم دوباره گریه کنه. نشستیم و تو همچنان آروم بودی.

برگشتیم و تو تو راه برگشت تو بغل بابایی خوابت برد

حالا من موندم  که تو چت شده بود:

1- چند روز بردمت بیرون ددری شدی و دلت می خواست بری بیرون ؟؟؟ می گند دایی مهدی بچه که بوده انقدر گریه می کرده که فکر می کردند مریضه. به هزار بدبختی یه ماشین پیدا می کردند و می بردنش دکتر. تو راه به محض اینکه چشمش به چراغا می افتاده محو تماشا می شده و آروم می شده و یادش می رفته به خاطر چی گریه می کرده. حالا اگه حلال زاده به داییش رفته باشه پس این فرضیه درسته

2- دلت واسه بابایی تنگ شده بود؟؟؟؟ 

3- یا واقعا جاییت درد می کرد و چیزایی که به خوردت داده بودم اون موقع تازه اثر کرد؟؟؟؟